Λιοντάρι, ο βασιλιάς των ζώων. Ένα πλάσμα αγέρωχο, περήφανο και αιμοβόρο από τη μοναδική του φύση. Τα λιοντάρια τα τελευταία χρόνια είναι θύματα αδίστακτων κυνηγών, που δεν τα αναζητούν για την επιβίωσή τους, αλλά για να επιβεβαιώσουν τον εγωισμό τους μέσα από ανούσια χόμπι σφαγής αυτών των υπέροχων και περήφανων ζώων.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Κι αν τα λιοντάρια έχουν καταξιωθεί στις συνειδήσεις όλων μας σαν τρομερά αιλουροειδή, σαν δολοφονικές μηχανές, πρέπει να έχουμε πάντα στο μυαλό μας ότι είναι νόμος της φύσης να προσπαθεί κι αυτό για την επιβίωσή του. Υπάρχουν, όμως και μηχανισμοί που είναι ανεξήγητοι ακόμα και στα λιοντάρια. Μηχανισμοί που η φύση δεν μπορεί να ερμηνεύσει, αλλά όσοι ξέρουν από φιλία, ίσως θα καταλάβουν.
Γιατί, από ό,τι φαίνεται, το λιοντάρι στην παρακάτω ιστορία επιβλήθηκε στην βίαιη φύση του και για λίγο κατάφερε να συνάψει φιλικό δεσμό με …μια μικρή πεταλούδα που ήρθε να ξαποστάσει στην πατούσα του! Να ήταν φιλία, να ήταν διάθεση για ονειροπόληση; Όπως και να έχει, σκεφτείτε το λίγο: τί θα κάνατε αν μια πεταλούδα στεκόταν στο χέρι σας; Δεν θα ρεμβάζατε έστω για λίγο, μαγεμένοι από τα χρώματα και τις ανατομικές λεπτομέρειες του όμορφου εντόμου; Ε, λοιπόν, αυτό έκανε και το λιοντάρι!
Ο Kobus Swart είχε πάει για κάμπινγκ στην Botswana όταν είδε ένα όμορφο αρσενικό λιοντάρι να λιάζεται. Μια πεταλούδα πετούσε εκεί κοντά του και ξαφνικά ήρθε να ξαποστάσει στην πατούσα του λιονταριού!
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Το λιοντάρι για να μην την τρομάξει, σταμάτησε να γλείφεται και για τα επόμενα λεπτά, παρακολουθούσε με προσήλωση ευλαβική σχεδόν το όμορφο έντομο. Είχε μείνει ακίνητο για να μην πετάξει μακριά η πεταλούδα και καθόταν και την παρατηρούσε συγκεντρωμένο!
“Το λιοντάρι απλά την κοιτούσε εντατικά. Θα μπορούσε με μια μπουκιά να την είχε φάει…”
Δυστυχώς, η πεταλούδα είχε φαίνεται κι άλλα πράγματα να κάνει και πέταξε μακριά. “Όταν έφυγε, το λιοντάρι έμοιαζε πολύ θλιμμένο. Πρέπει να ανέπτυξαν για αυτά τα λίγα λεπτά μια όμορφη φιλία…”, λέει ο Swart.
Μπορεί να ήταν μια σύντομη συνάντηση, αλλά το γεγονός ήταν τόσο αξιοπερίεργο κι από την άλλη τόσο οικείο, που δεν μπορεί παρά να μας συγκινήσει για αυτά τα τρομερά και περήφανα πλάσματα που κινδυνεύουν μέρα με τη μέρα από ασυνείδητους κυνηγούς.